Ik sport eigenlijk al een lange tijd bij TWEE12, het liefst samen met mijn zus natuurlijk 😉 Sinds mijn 17e loop ik daar rond (inmiddels 24, hallo tijd…), dus de stap naar personal training was niet heel groot. Mijn moeder had bovendien al eens een traject gedaan, dus ik dacht: ach, een gesprek kan nooit kwaad.

Sporten heeft altijd bij mij gehoord. Ik turn(de) en deed acro, soms tot wel vier/vijf keer per week. Toen ik daarmee stopte, was ik op zoek naar een nieuwe sport en kwam ik bij TWEE12 terecht. Vorig jaar ging ik samenwonen en toen kwamen daar ineens de… laten we zeggen… volwassen extra’s bij: borrelplanken, wijntjes, gezelligheid en kilo’s, haha. Heel leuk allemaal, tot ik merkte dat mijn lievelingsjurk voor kerst niet meer dicht wilde. En tuurlijk, we worden ouder, lichamen veranderen, dat is oké. Maar nóg een maat groter vond ik net even iets te confronterend. Dat was het moment waarop ik dacht: tijd om in gesprek te gaan.

In het begin van het traject vond ik vooral het stuk rondom eten en drinken lastig. Tijdens de weegmomenten schaamde ik me soms: “Daar gaan we weer… broodjes hagelslag in het weekend… oeps, iets te veel wijntjes.” En ja, dat zag je terug op de weegschaal. Gelukkig gingen we al snel kijken naar een duurzame manier die bij mij past, zonder dingen compleet te schrappen. Ik ben een Bourgondiër en dat blijft zo, maar zelfs daarin kun je grenzen stellen zonder dat je levensvreugde verdwijnt.

Door de persoonlijke begeleiding heb ik mijn kijk op voeding kunnen verdraaien. Waar ik eerst alles at wat los en vast zat, stel ik nu mezelf simpele vragen: “Heb ik hier écht zin in?” “Moet ik alles proeven van de borrelplank?” Of: “Is dit een 9+ hapje waard?” Ik ben gevarieerder gaan eten, bewustere keuzes gaan maken en vooral: ik heb balans gevonden. Een broodje hagelslag schrappen lukt me niet, en dat hoeft ook niet, maar één keer per week in plaats van elke ochtend en avond is al winst.

De grootste doorbraak kwam net voor de zomer. We focusten eerst vooral op cardio en uiteindelijk was ik vijf kilo kwijt. Dat was voor mij precies genoeg. Ik durfde weer in bikini, voelde me energiek en merkte dat ik sterker werd. Opeens rende ik vijf kilometer zonder te stoppen, en daarna wilde ik sneller, verder, zwaarder trainen. Sporten werd weer iets waar ik zin in had, geen verplichting.

En wat ik ook heb geleerd van het traject, en vooral van Lyan, is dat ik best wat liever mag zijn voor mezelf. Ik heb drie banen, een sociaal leven, ik sport, huishouden, je moet jezelf daarin niet vergeten. En dan was ik óók nog streng: op alle vlakken moest het altijd beter, sneller, strakker, meer. Dat gaat natuurlijk nergens over.

Toen ik begon met PT stelde Lyan de vraag: “Wanneer is het voor jou geslaagd?”
Mijn antwoord toen? “Als ik een sixpack heb.”

Mijn antwoord aan het einde van het traject?
“Een gezond lichaam en een gezonde mentale toestand. Als het gewoon in balans is.”

En dat klinkt misschien cliché, maar het is precies waar de winst voor mij zat. Het ging me in het begin om zichtbaar resultaat: strak, afgetraind, duidelijk aanwezig. Maar uiteindelijk ontdekte ik dat het echte resultaat juist zit in alles wat je niet meteen ziet. Een gezonde verhouding met voeding. Balans in bewegen. Genieten van het leven zonder schuldgevoel. Rust in je hoofd. En het grappige is: dat onzichtbare wordt uiteindelijk wél zichtbaar. In hoe je straalt. Hoe je beweegt. Hoe je keuzes maakt. Hoe je je voelt. Dat maakt het voor mij gezond én houdbaar, haha.