Ik ben gestart met personal training omdat ik wilde trainen voor een evenement: de Hybrid Games in Apeldoorn. Dat leek me een leuke uitdaging voor mezelf. Tegelijk vond ik het ook spannend. Ik vroeg me af: is dit wel haalbaar en kan ik dit wel?

Mijn doel was duidelijk: ik wilde er helemaal klaar voor zijn. Conditioneel sterk genoeg om het vol te houden, en daarnaast werken aan mijn ademhaling tijdens bepaalde oefeningen. Dat was voor mij extra belangrijk vanwege een eerdere rugblessure.

Gericht trainen naar het evenement
Van november 2025 tot eind maart 2026 heb ik het traject gevolgd. Om de week had ik personal training en daarnaast bleef ik de groepslessen volgen. Tijdens de trainingen hebben we veel gewerkt aan ademhaling, vooral bij oefeningen zoals thrusters.

Ook trainden we specifiek op onderdelen die terugkwamen in het evenement: burpees, thrusters, roeien, skiën, lunges, slamballs, sled drag, fietsen, farmers carry en hardlopen. Vaak in combinatie met elkaar, net zoals tijdens de wedstrijd.

Naast de trainingen ben ik zelf ook gaan hardlopen. In het begin vond ik dat echt niet leuk en had ik er geen ervaring mee. Maar het ging beter dan ik had verwacht en uiteindelijk begon ik het zelfs leuk te vinden. Dat had ik van tevoren echt niet gedacht.

Van onzekerheid naar vertrouwen
In het begin van het traject was ik vooral enthousiast, maar ook onzeker. Die onzekerheid bleef soms aanwezig, ook tijdens het traject, vooral door mijn rugblessure.

Toch merkte ik dat ik conditioneel steeds beter werd en meer vertrouwen kreeg dat het ging lukken. De oefeningen zelf waren niet het probleem, maar vooral de duur en de intensiteit van alles bij elkaar.

De momenten waarop het tegenzat
Tijdens het traject heb ik ook moeilijke momenten gehad. Door werk en mijn rug zat ik soms niet lekker in mijn vel. Tijdens de generale, een maand voor het evenement, ging ik zelfs door mijn rug. Toen was het nog maar de vraag of ik überhaupt mee kon doen.

Met hulp van de fysio ben ik gelukkig op tijd hersteld.

De onzekerheid maakte me soms boos. In mijn hoofd maakte ik het vaak groter dan het was. Door de gesprekken met Simone heb ik geleerd om daar anders mee om te gaan. Om het te accepteren als het even minder gaat, en niet meteen te vechten tegen dat gevoel. Even balen mag, maar daarna weer door.

Wat ik heb geleerd
Wat ik vooral heb geleerd, is om op mezelf te vertrouwen. Om lief te zijn voor mezelf en door te blijven gaan, ook als het lastig wordt.

En dat ontspanning in mijn lichaam echt helpt om minder pijn te ervaren tijdens oefeningen.

Het moment waarop alles samenkwam
Het traject heeft me uiteindelijk heel veel gebracht. Ik heb het evenement goed doorstaan, zonder pijn in mijn rug. Ik heb de race in 1 uur en 38 minuten gedaan en ben er heel stabiel doorheen gegaan.

Maar het grootste besef kwam eigenlijk pas daarna: dat ik dit gewoon solo heb gedaan. Een zware wedstrijd, helemaal zelf.

Tijdens de race zat ik er bij de burpees even doorheen, maar door in mijn hoofd positief te blijven, kon ik het ombuigen en doorgaan. Dat was voor mij echt een moment waarop alles samenkwam.

Je kunt meer dan je denkt
Ik ben gaan inzien dat ik meer kan dan ik denk. En dat gevoel neem ik mee.
Sterker nog: de volgende race staat alweer gepland. Dit keer samen met mijn broertje.