“Al mijn hele leven ben ik in strijd met mijn gewicht. Ik weet niet beter. Keer op keer een nieuwe poging om af te vallen, om het over het algemeen na een aantal weken weer op te geven.

Op 1 augustus 2017 maakte mijn broertje een einde aan zijn leven. Hij was personal trainer. Sinds 2012 trainde ik wekelijks met hem om sterker en fitter te worden. Afvallen speelde altijd een rol, maar echt serieus waren we niet. Het laatste jaar trainde ik vanwege fysieke problemen niet meer met Koen, maar met zijn collega die tevens fysiotherapeut was. Met hem trainde ik na het overlijden van Koen fanatiek verder. Ik begon met een streng dieet waarbij ik iedere avond met honger naar bed ging, maar ik voelde de kracht van Koen; hij was de reden dat ik het volhield en ik wist hoe trots hij op mij zou zijn. Eindelijk gingen de cijfers op de weegschaal omlaag en wat voelde dat goed! In december liet ik de teugels wat vieren, maar bleef aardig stabiel. Totdat ik eind januari afscheid moest nemen van mijn paard Frenk, al ruim 21 jaar mijn trouwe maatje. Zo kort na Koen kwam die klap te hard aan.
Ik verloor mijzelf… ik at mijn emoties weg… het interesseerde me niet meer… Langzaam maar zeker kwamen de kilo’s er weer bij, maar dat wilde ik niet weten. Ik verstopte me. Ik zat in de knoop met mijzelf. Worstelde met mijn emoties, zat niet lekker in mijn vel en had veel verdriet om Koen.
Ik herkende mezelf niet meer. Niet van binnen en niet van buiten. Regelmatig deed ik een nieuwe poging om controle te krijgen over mijn voeding. Dit was niet de persoon die ik wilde zijn, maar het lukte me gewoon niet… Ik was zwaarder dan ooit. Ik had hulp nodig.

Ik ken Inge al mijn hele leven van de sportschool; ik ben praktisch met haar opgegroeid. Ik wist dat ze leefstijlcoach was, maar vooral haar specialisatie in eetproblemen overtuigde mij ervan dat zij degene (en de enige) was die mij kon helpen. 8 oktober 2019 zijn we van start gegaan. Met haar hulp veranderde ik langzaam mijn eetpatroon. Ik begon weer rustig met sporten en kreeg een betere relatie met eten. Ik werd me bewust van wat ik naar binnen werkte en ging steeds betere keuzes maken, met als resultaat -12kg.

Ik dacht oprecht dat ik er was, dat ik eindelijk de regie over mijn voeding en leefstijl had, maar niets was minder waar. Na een jaar van onderzoeken kreeg ik in maart 2020 de diagnose Primair Progressieve MS. Langzaam maar zeker kroop ik weer in mijn schulp en viel ik terug in mijn oude gewoonten. Het frustreerde mij enorm en ik baalde van mezelf, maar Inge was er voor me. Zonder oordeel. Ze stelde de juiste vragen en op momenten dat ik het nodig had, liet ze me zijn. Ik zat in no time weer op mijn oude gewicht en wist er zelfs nog wat bij te krijgen, maar ook dat mocht er zijn. Een lange periode van frustratie en achteraf vooral ontkenning ging voorbij.
Ik was op zoek naar iets wat ik alleen diep van binnen zou vinden en Inge heeft me helpen zoeken. Ze heeft me geholpen inzicht te krijgen in mezelf. Ze laat me voelen wat ik nodig heb en helpt me in mijn (rouw)processen. Samen met haar heb ik de weg gevonden naar mijn nieuwe ik. Mèt MS.

Inmiddels heb ik stap voor stap mijn leefstijl compleet omgegooid en staat de teller op -20kg. Ik eet gemiddeld 7 dagen per week 3x per dag, neem geen tussendoortjes, eet gezond en zo puur en onbewerkt mogelijk. Maximaal 1x per week kies ik heel bewust voor een minder gezonde maaltijd zoals pizza of een keer lekker uiteten en àls ik bijvoorbeeld een toetje neem, is het minimaal een 9 en geniet ik er enorm van. Het stemmetje dat me vertelt dat het best een keer kan of dat ik moe ben en niet gezond hoef te koken is altijd aanwezig, maar ze verdwijnt steeds meer naar de achtergrond. Ze ligt welliswaar op de loer en op moeilijke momenten grijpt ze haar kans, maar Inge heeft me de tools gegeven om haar te observeren en met haar in gesprek te gaan. Ik wil het gewoon niet meer. Ik wil geen meuk meer in mijn lijf.
Het is voor mij belangrijker dan ooit om goed voor mezelf te zorgen en zo gezond mogelijk te leven. Over mijn ziekte heb ik geen controle, maar over mijn leefstijl wel.

2022 werd mijn transformatiejaar. Ik deed mee aan Klimmen tegen MS waarbij ik de Mont Ventoux opfietste. Ik kreeg eindelijk een gezonde relatie met voeding en viel de nodige kilo’s af. Ik vond mijn draai in mijn nieuwe leven mèt MS en leerde zuinig om te gaan met mijn energie. Ik leerde mijn beperkingen te accepteren en mijn toekomst te omarmen. Ik weet wat ik wil, maar vooral ook wat ik niet wil. Wat en wie belangrijk zijn in mijn leven. Waar ik ècht blij van word. Ik leef gezond en ik kan oprecht zeggen dat het goed met me gaat. Ik geniet van alles om mij heen, iedere dag opnieuw. Ik heb een prachtig leven met prachtige mensen om mij heen en ik zou met niemand willen ruilen.

Ik ben Inge eeuwig dankbaar, maar bovenal ben ik mezelf dankbaar dat ik alles opzij heb gezet en Inge om hulp heb gevraagd.
2023 is het jaar dat ik 40 word en ik voel me voor het eerst in lange tijd, en misschien wel voor het eerst in mijn leven, Machtig Sterk.”