“Tot mijn 21^e heb ik aan turnen en acrogymnastiek gedaan. Na een jaartje zelf in de sportschool rond te hebben gelopen (letterlijk een beetje rondlopen), sport ik inmiddels alweer vijf jaar bij TWEE12. Toen ik bij TWEE12 begon, woonde ik nog in Nijverdal en was ik er regelmatig te vinden.

Dit regelmatig sporten werd met de tijd steeds minder. Iets meer dan twee jaar geleden ben ik verhuisd en in deze periode ben ik ook van baan gewisseld. Het was een drukke periode waarin ik sporten bijna helemaal op pauze heb gezet. Ik zat destijds al een langere tijd minder lekker in mijn vel en was (voor mijn gevoel) ook erg achteruitgegaan als het op mijn sportprestaties aan kwam. Als ik ging sporten vond ik dit erg confronterend en haalde ik er ook niet de voldoening uit die ik er jarenlang wel uit heb gehaald. Steeds vaker ging ik redenen (lees: excuses) bedenken waarom ik niet ging sporten: geen tijd, eindelijk een avond vrij, het is ver rijden etc.

Toen kwam Corona en moest ik al vrij snel volledig thuis gaan werken. Dit zorgde aan de ene kant voor meer rust, want ik was niet meer constant onderweg voor mijn werk en in de avonduren viel het geven van acro training weg. Maar echt rust? Nee, dat had ik nog steeds niet. Ik moest weer ergens mijn ontspanning in gaan vinden. Ik ging aan de slag met de home workouts en toen we na een tijdje buiten voor het pand van TWEE12 mochten sporten, reed ik naar Nijverdal om te trainen. Echter trainde ik wel met zo’n 50% inzet (als het niet minder was). Als ik niet alles geef, kan het ook niet tegenvallen was mijn gedachte. Helaas gaf mij dit dan ook niet de ontspanning waar ik zo hard naar opzoek was. Mijn hoofd leeg maken was er dan ook absoluut niet bij. Ik was mijzelf constant aan het vergelijken met anderen, maar ook met mijn eerdere (sportieve) ik.

Rond vorig jaar juni heb ik enigszins impulsief een berichtje gestuurd naar de coaches van TWEE12. De kern van het bericht was dat ik hulp nodig had om het sporten weer op te gaan pakken. De volgende dag zat ik met Annis om tafel. Hij opperde om een Personal training traject te gaan volgen. Ik voelde de twijfel. Ga ik dit nou echt doen? Ga ik hiermee de ontspanning weer vinden? Krijg ik hiermee de balans weer terug?

Een week later ben ik toch van start gegaan met mijn Personal Training traject. Tijdens de intake hebben we mijn doelen beschreven. Deze waren gericht op fit worden en weer in het ritme komen. Annis stelde voor om ook voeding een stukje mee te nemen. ‘Voeding?’ dacht ik bij mijzelf. Ik had thuis nog zo gezegd dat ik niet zou gaan bijhouden wat ik eet en drink. Een week later zat ik toch echt “keurig” een app rondom voeding in te vullen. Pfff wat een gedoe vond ik dat in het begin.

De trainingen begonnen altijd met een gesprek. We bespraken mijn voeding, waar ik de nodige veranderingen zeker in kon maken. Als lunch twee crackers met jam eten is niet genoeg ;-). Voedzaam eten en keuzes maken was wat mij werd geleerd. Naast voeding en wegen, bespraken we kort de gehele week. Annis stelde mij dan ook altijd de vraag: ‘Hoe gaat het?’. Hierop kreeg hij standaard het antwoord: ‘Goed hoor en met jou?’. De vraag terugleggen en zo snel mogelijk dit gesprek afkappen, is wat ik altijd deed.
Voor mijn werk spreek ik veel met jongeren. Ik vraag ze van alles en doe mijn best om zo goed mogelijk te signaleren hoe het écht met hen gaat. Nu deed iemand dat bij mij. Wat vond ik dat spannend, want het ging eigenlijk helemaal niet zo goed.

Elke week ging hij opnieuw het gesprek aan. Er werd mij een spiegel voorgehouden. Ik werd gemotiveerd om het gesprek aan te gaan, maar vooral werd mij het gevoel gegeven dat ik echt gezien werd. Na een tijdje werd er van alles besproken, maar ook gewoon geluisterd. Ik vond het heerlijk om daarna te gaan sporten. Tijdens dit sporten kon ik mijn hoofd weer leegmaken en vond ik de ontspanning die ik zocht. 50% inzet geven zat er niet meer in, haha. Het eerste halfjaar vloog voorbij en inmiddels was ik dan ook weer zo’n drie keer in de week bij TWEE12 te vinden (ondanks dat het nog steeds ver rijden is ;-)).”

“Door de tweede lockdown en het gevoel net goed op weg te zijn, besloot ik om mijn traject met 3 maanden te verlengen. Deze drie maanden zouden in het teken staan van lichamelijk sterker en strakker worden. Ik zat inmiddels veel beter in mijn vel en kon mij nu echt op het lichamelijke deel gaan richten. De trainingen werden daarop ingericht en samen met Annis bereidde ik alle overige workouts van die week voor. Gericht trainen en nog gerichter keuzes maken rondom voeding was waar ik mij volledig voor inzette. Toch was het weekend elke keer weer een uitdaging. Samen bespraken we dan weer mijn doelen en werd ik extra gemotiveerd om het volgende weekend anders in te gaan. Ook naast de trainingsmomenten hielp Annis mij waar nodig. Bijvoorbeeld wanneer ik reacties kreeg van buitenaf die ik lastig vond. Ik werd er mee geconfronteerd dat iedereen iets vindt en dat soms ook uitspreekt. Het traject heeft mij niet alleen fysiek sterker gemaakt, maar ook mentaal.

Ik kijk nu met een grote glimlach terug op de trainingen tijdens mijn traject. Bijna elke donderdagavond sloot ik mijn werkweek af met een Personal Training. Dat vond ik heerlijk. Wat heb ik hard moeten werken, Annis soms chagrijnig aangekeken en gedacht (ook weleens geroepen) dat ik echt niet nog een keer dat gewicht omhoog zou krijgen, maar ik heb ook ontzettend hard gelachen. Ik zit nu weer lekker in mijn vel en ik ben fitter dan ik ooit ben geweest. Sporten zit weer helemaal in mijn systeem. Het is mijn ontspanning en wat vind ik het heerlijk om mijn hoofd leeg te maken tijdens een WOD, waarin ik inmiddels 120% inzet geef ;-). Met zekerheid kan ik dan ook zeggen dat het voor mij alles waard is geweest en stiekem vind ik het dan ook erg jammer dat ik het nu heb afgerond. Wat ben ik dankbaar voor wat dit traject mij heeft gebracht.”