Eind augustus 2025, op een van die dagen waarop je eigenlijk in een zwembad hoort te liggen in plaats van in een gym, begon ik met leefstijlcoaching. Ik sportte toen al anderhalf jaar bij TWEE12, maar met zes credits per maand, waarvan er standaard eentje verdween in de vergetelheid, voelde het alsof ik nog niet alles uit mezelf haalde. Ik had in die periode op eigen kracht zestien kilo verloren, wat later weer terugschommelde. Toen ik merkte dat het gewicht opnieuw opliep, wist ik: dit is het moment. Nu moet ik ingrijpen.

Mijn wens was simpel. Ik wilde gewoon normaal zijn. Ik ben 1 meter 69 en woog boven de negentig kilo. Niet gezond. En het gekke is: ik had dat zelf helemaal niet door. Ik had dat laatste zetje nodig. Iemand die me weer richting gaf.

De eerste afspraak vond ik doodeng. Ik kwam diezelfde dag net terug van een festival en ik durf met zekerheid te zeggen dat er nog voor ongeveer 99 procent restalcohol door mijn bloed stroomde. Ik zei nog tegen een vriendin: “Wat heb ik gedaan? Nu moet ik echt.” Hulp vragen vind ik moeilijk, maar ik deed het. En ergens tussen het zweten en de zenuwen door kwam die gedachte op: wat als het lukt? Wat als ik mijn leefstijl écht kan veranderen?

Eigenlijk voelde ik in de eerste weken al dat dit anders was. Dit ging lukken. Nog nooit had ik dit gevoel gehad. Ik dacht: dit wordt het moment dat ik eindelijk die twintig kilo totaal ga halen. Uiteindelijk viel ik tijdens het traject negen kilo af, maar dat cijfer bleek bijzaak. Ik kreeg namelijk iets veel belangrijkers terug.

Ik wilde een normale twintiger zijn. Iemand die in ieder geval een push-up kan. Iemand die niet na twee minuten hardlopen denkt dat ze een ambulance nodig heeft. Iemand die niet buiten adem is na een fietstocht van één kilometer. Iemand die niet standaard zegt dat ze de Bob wel is, puur om niet te hoeven fietsen.

En dat punt bereikte ik. Ik leef nu zoals ik altijd al had willen leven, zonder de beperkingen die mijn gezondheid me bewust en onbewust oplegde. Ik ben niet topfit, en dat hoeft ook niet. Ik ben gewoon normaal. Precies dat was mijn doel.

Halverwege het traject gebeurden er privézaken waar ik zelf geen controle over had. En juist toen werd het leefstijl traject mijn houvast. Het was het enige waar ik nog invloed op had. Ik greep het vast met beide handen en het gaf me structuur, plezier en trots.

Die eerste weken waren trouwens sowieso het zwaarst. Je probeert gewoontes te doorbreken die je jarenlang hebt opgebouwd. Dat lukt niet in een paar weken en eigenlijk ook niet in een paar maanden. Ik denk dat je daar je hele leven mee bezig bent.

Mensen zeiden altijd dat gezond eten en sporten wonderen doet. Ik geloofde ze wel, maar ik dacht ook dat ze overdreven. In mijn hoofd had het vooral effect op je conditie en je uiterlijk. Ze hadden gelijk. Het raakt alles. Hoe je slaapt. Hoe je denkt. Hoe je met emoties omgaat. Hoe je in je dag staat. Het verandert je hele leven, maar dat snap je pas als je er middenin zit.

Twee jaar geleden had ik nog nooit een sportschool van binnen gezien. Ik durfde niet. Bang voor blikken, bang om het verkeerd te doen, bang om niet mee te komen. Maar bij TWEE12 ontdekte ik dat het anders kan. Iedereen moedigt elkaar aan. Niemand lacht je uit. Ik heb nog nooit iemand iets negatiefs over een ander horen zeggen. Dat gaf veiligheid. En vanuit die veiligheid durfde ik stappen te zetten.

Ik begon te geloven dat mijn lijf dingen kon leren waarvan ik altijd dacht dat ze onmogelijk waren. En ja, daarom ben ik ook absurd trots op mijn Box-Jump op de allerlaagste box die er bestaat. Box-Jumps durfde ik namelijk niet. Bang om te vallen, om te falen, om uitgelachen te worden. Maar dat is het precies: als je je angst opzij durft te zetten, kun je veel meer dan je denkt. Inmiddels draai ik mee in de lessen zonder me het buitenbeentje te voelen. Dat basisschoolgevoel van als laatste gekozen worden met gym is weg. En dat gevoel is goud waard.

In december 2025 ben ik in totaal iets meer dan twintig kilo kwijtgeraakt. Maar het belangrijkste is dat ik mijn zelfvertrouwen terug heb en dat ik zowel fysiek als mentaal heel veel beter, zelfs goed, in mijn vel zit.