Het doel was om mezelf te zijn en om me goed te voelen!

Even voorstellen:

Ik ben Peter van den Berg, 36 jaar jong, vader van Sem & Job en getrouwd met Marloes. 5 jaar geleden begon voor ons de strijd, vooral voor onze zoon Sem: de strijd tegen leukemie. Sem kreeg op 4-jarige leeftijd te maken met stommemie, zoals hij het zelf noemde, want (leuk) is het totaal niet. 2 jaar lang heeft hij hiertegen gestreden. Met ons, ziekenhuis in en uit, chemo’s, operatie en ga zo maar door…. Op 3 september 2015 kreeg hij zijn laatste chemotablet en zijn laatste kraal aan zijn kanjerketting van 12 meter lang. Dit was onze afsluiting, het punt waar wij naar toe hadden geleefd.

Boven op de Mont Ventoux was voor ons de ontlading. Samen met Hans en Iris hadden wij deze namelijk net beklommen voor het KWF. Als ik er over nadenk, snap ik nog steeds niet hoe ik dit heb gedaan. Totaal ongetraind, opgebrand en 20 kilo te zwaar, maar vol met wilskracht. Dat is denk ik ook hetgene wat mij naar boven heeft gebracht.

Het “gewone” leven begon weer en de automatische piloot ging weer aan: werken, feestje hier en daar, ongezond eten en ga zo maar door. Eigenlijk wist ik wel dat het helemaal de verkeerde kant op ging, maar eraan toegeven wilde ik niet. Totdat Marloes in contact kwam met http://www.tipsbijkanker.nl/stichting-overleven/  van Jogé Nijhof. Marloes kreeg een traject aangeboden bij een sportschool: PT in samenwerking met een soort leefstijltraject. Dit heeft haar heel goed geholpen. Zelfs zo goed dat ze mij wist te vertellen dat ik ook eens van die bank af moest komen en ook eens aan mezelf moest gaan werken. Na veel strijd dit maar eens opgepakt. Ik wist wel dat ze gelijk had, maar wilde er niet aan toegeven. Ook ik nam contact op met de stichting, of ze mij ook wilden helpen, want alleen lukte mij dit niet; ik had even dat zetje nodig!

In het gesprek met de stichting kwam de vraag waar ze mij mee konden helpen? Zoiets als Marloes deed, dat wilde ik ook wel, maar niet samen. Dit moest iets worden voor mijzelf!

Ik had via Hans al eens gehoord over TWEE12. En tegen Hans keek ik wel een beetje op hoor. Brede vent, ook veel meegemaakt, maar wel nuchter in het leven. Via Hans heb ik toen contact gezocht met Sjoerd en mijn verhaal verteld. Direct werd ik met open armen ontvangen en had ik echt het gevoel dat er iemand luisterde naar wat ik nodig had; een uitdaging om van die automatische piloot af te komen. Ik ben begonnen met de basics en daarna personal training met Simone.

Simone was het luisterend oor tijdens die trainingen, maar daagde me ook ontzettend uit; de gewichten, het hardlopen, eten, ritme, pff soms erg zwaar. Maar wel gaaf om te doen en naar verloop van tijd ging het steeds beter. Ik kreeg er ook meer plezier in. Het doel van mij was in eerste instantie wat kilo’s kwijt te raken, maar tijdens de PT is mij wel duidelijk geworden dat dit mijn doel helemaal niet was. Het doel was om mezelf te zijn en om me goed te voelen bij de dingen die ik belangrijk vind. Energie stoppen in de dingen die jij leuk en belangrijk vindt, zei Simone altijd tegen mij. Door de training en het coachen ben ik van die automatische piloot af en heb ik zelf ook al mensen aangedragen bij Stichting Overleven, iets wat ik voor TWEE12 nooit had kunnen doen.

TWEE12 is meer dan CrossfFit. De mensen die er lesgeven: geweldig. De sfeer die er is: top. En elke keer weer die nieuwe uitdaging! Trots op mijzelf dat ik dit weer met zoveel plezier kan doen. En trots op de crew van TWEE12: wat hebben jullie een geweldig team! Bedankt voor de goede begeleiding.

P.S.: kijk ook eens op http://www.tipsbijkanker.nl/stichting-overleven/
We kennen allemaal wel iemand met kanker of die er mee te maken heeft gehad.