Vorig jaar mei heeft Wendy van Dijk met dank aan haar schoonzus Ilse Wennemers een leefstijltraject gewonnen. In augustus deelde ze al een tussentijdse update. Inmiddels zijn we bijna een jaar verder. In haar eerdere update nam ze jullie mee in de start van haar zoektocht naar balans in haar leven. De grote vraag waar ze mee afsloot: “Blijf ik mij bewust van alle keuzes of wordt het een “way of life”?”.

Vandaag deelt ze weer een nieuwe update.

“Wat mij opvalt is dat heel veel lieve mensen eigenlijk heel voorzichtig vragen hoe het gaat. Gewicht is toch echt wel een gevoelig onderwerp. Ik sta vrij nuchter in het leven, dus wanneer iemand vragen heeft… kom maar op met die vragen! De meest gestelde vraag is wel de volgende “Hoe voel jij je?”. Vrij vertaald: “Fijn hé al die kilo’s eraf ;-)”. Maar het gekke is dat ik eigenlijk nooit problemen met mijn gewicht heb gehad. Tenminste… dat dacht ik. Totdat ik minder ging wegen. Alles wordt toch echt wel een stukje makkelijker. Als ik alleen al ga kijken naar de workouts bij TWEE12. Ik kan nu aan het rek hangen. Mijn handen kunnen eindelijk mijn eigen lichaamsgewicht aan. Hardlopen gaat ook steeds beter. Ik vind er niks aan, maar ik kan het ondertussen wel. De eerste keer hardlopen tijdens een workout dacht ik: “F*** it, gewoon doen! Eens kijken hoe het gaat.”. Tot mijn grote verbazing ging dit bijzonder goed, wat was ik trots op mijzelf. Ook in de dagelijkse dingen merk ik verandering. Een voorbeeld hiervan is het nemen van de trap. Ik werk op de tweede etage. Voorheen ging ik altijd met de lift. Mocht ik toch een keer met de trap gaan, dan was ik buiten adem. Nu ga ik al joggend de trap op. Geen centje pijn. En zo kan ik nog wel 100 voorbeelden noemen van situaties waar ik eerder zogenaamd “geen” hinder van onderving.

Maar naast het gemak van het alledaagse leven wil ik nog wel even stilstaan hoe ik daar dan gekomen ben. Ik heb al heel wat obstakels gezien en overwonnen. Een voorbeeld hiervan is de ‘snacklade’. In huis hebben we een lade in de keuken waar als het lekkers ligt. Op zich kan ik daar heel makkelijk bij uit de buurt blijven. Alleen wanneer het heel druk (te druk) werd op `t werk, had ik ’s avonds na zo’n drukke dag met regelmaat zin aan wat lekkers. Dat had ik immers wel “verdiend”. In gedachten was ik al bij de lade met het lekkers. Op zo’n moment komen de wijze lessen van Inge weer naar boven: “Heb je maag- of hoofdhonger?”. “Hoofdhonger natuurlijk!” en ik kon heel gemakkelijk de lade weer dichtdoen. Even voor je beeldvorming, deze strijd vond volledig plaats in mijn hoofd. Maar ik vond het stom van mijzelf dat ik zelfs in mijn gedachten al voor de lade stond om wat lekkers te pakken. Dit gebeurde met enige regelmaat, dus genoeg materiaal om te bespreken tijdens onze afspraken. Inge helpt hierin zo goed te relativeren. Ze legt uit hoe je brein werkt en hoe je ermee om kunt gaan. Dit tekent ze dan weer uit op het grote whiteboard. Hierdoor kan ik het heel makkelijk een plekje geven. Ik zag in dat de gesprekken die wij voeren, de tips en tools die ik meeneem naar huis, werkten. Hoe mooi is dat!”

“Wat ik heel belangrijk vind, is autonomie. Ik bepaal wat ik eet en drink. Ik maak deze keuzes en tot nu toe gaat dit erg goed. Maar ik moet er nog steeds bewust over nadenken, vooral wanneer er meerdere leuke dingen in een week op de agenda staan. Ik kan gewoon niet overal aan meedoen. Sterker nog… Ik wil niet overal aan meedoen, dus ik moet wel keuzes maken. Ik heb met mijzelf de afspraak gemaakt dat ik 1 keer per week mee mag doen qua alcohol en/of wat lekkers. Het lekkers waar ik aan meedoe moet ik minimaal met een 8 of hoger waarderen. Het overkomt mij wel eens dat ik ergens aan begin en dan is het een dikke vette 9 waard, maar na een paar hapjes vind ik ‘t mooi geweest en dan is het mij geen 8 meer waard. Op dat moment besluit ik om het te laten liggen. Verder kan ik voor de alledaagse dingen, de basis, wel zeggen dat het een “way of life” is geworden!”